RAZI FILM HOUSE

SocioCinema: proiezione dei cortometraggi e presentazione progetti futuri

2011-10-15T11:16:00.000-07:00

SocioCinema: proiezione dei cortometraggi e presentazione progetti futuri

giovedì 20 ottobre · 18.00 - 21.00


Luogo	Facoltà di Sociologia - Aula Kessler via Verdi Trento, Italy

Creato da	SocioCinema Trento

Maggiori informazioni	Giovedì 20 ottobre alle ore 18 torneremo nell'Aula Kessler di Sociologia dove tutto è cominciato nel marzo del 2011 con la collaborazione di Cinformi(Centro informativo per l'immigrazione). Infatti è arrivato il momento di far vedere il frutto di questi mesi di lavoro: verranno proiettati i cinque cortometraggi, di fiction e documentari, prodotti in seguito al workshop di marzo-maggio. Sono tutti lavori che riguardano l'immigrazione. Hanno coinvolto decine di persone, membri di SocioCinema e amici; ci hanno fatto viaggiare, da Brennero a Lampedusa; ci hanno fatto conoscere nuove persone e sviluppare nuove passioni e interessi. E ora stanno viaggiando per vari Festival italiani. Sarà inoltre un'occasione per presentare la nostra associazione a chi non la conoscesse, cercare nuove adesioni e parlare dei progetti futuri. il nostro sito: http://sociocinema.wordpress.com/ la mail: sociocinema@hotmail.it

2011-08-12T06:51:00.000-07:00

گزارشی از زندگی ما که جزو فینالیست های مهم ترین فستیوال گزارشهای خبری ایتالیا و اروپا ، ایلاریا آلپی ، بوده است

2011-08-12T06:09:00.000-07:00

مصاحبه با رازی درباره فیلم پشت هیچستان در استان پولیا ، شهر روکتتو و اقع در جنوب ایتالیا

2011-08-12T05:47:00.000-07:00

APPLAUSI AL FILM PRODOTTO DAL CINFORMI

presentato a Venezia il "Reame del Nulla"

Applausi al Palazzo del Cinema di Venezia, vetrina mondiale della cinematografia di qualità, per il mediometraggio “Reame del nulla” prodotto dal Cinformi.

Il mediometraggio, diretto dal regista afghano Razi Mohebi (che attualmente si trova, con la moglie e il figlio, nella condizione di rifugiato in Italia), affronta il problema della ricerca della casa da parte dei cittadini immigrati. “Reame del nulla” è stato proiettato nella Sala Pasinetti del Palazzo del Cinema nell’ambito del Premio “Città di Venezia” della 66° Mostra Internazionale d’Arte Cinematografica. Sabato la proiezione è stata replicata al Teatro del Centro culturale Candiani di Mestre. Venerdì, al Lido, il mediometraggio del Cinformi è stato introdotto dal coordinatore del Premio Città di Venezia, Michele Serra. Accanto al professor Serra il regista Razi Mohebi con la moglie Soheila (aiuto regista) e i rappresentanti dello staff di produzione, guidati dal coordinatore responsabile del Centro informativo per l'immigrazione della Provincia autonoma di Trento, Pierluigi La Spada. “Uno studio ad hoc realizzato dal Cinformi – ha spiegato La Spada al pubblico del Lido – ha evidenziato che, nella ricerca della casa, ai problemi economici che si trovano ad affrontare normalmente anche gli italiani, per gli immigrati si aggiungono problemi di altro genere, come quelli linguistici, la mancanza di parenti e amici ai quali appoggiarsi, la scarsa conoscenza del territorio, la diffidenza e il pregiudizio nei loro confronti. Per questo abbiamo voluto sensibilizzare la comunità sperimentando anche un linguaggio particolarmente efficace come quello del cinema”. La comunicazione a tutti i livelli, peraltro, è uno dei cardini del Piano Convivenza approvato in Trentino dalla Giunta provinciale su proposta dell'assessorato alla Solidarietà internazionale e alla Convivenza. “Approdare a Venezia con il primo film realizzato dal Cinformi è un traguardo che premia non solo l'entusiasmo dello staff di produzione – afferma l'assessore Giovanazzi Beltrami – ma anche la volontà di raccontare, attraverso la magia comunicativa del grande schermo, il dramma che i cittadini immigrati vivono nella ricerca di un'abitazione. L'entusiasmo riscontrato al Lido ci spinge a continuare su questa strada, in questa attività di sensibilizzazione che non può prescindere da uno strumento di divulgazione efficace e carico di emozioni come il cinema. Cogliere le emozioni raccontate dal “Reame del nulla” e più in generale dal cinema dedicato ai migranti aiuta a capire il vissuto, spesso segnato dalla sofferenza, di chi arriva carico di speranza nella nostra comunità.” Si è già rimessa in moto, quindi, la macchina organizzativa per la realizzazione del secondo film del Cinformi, incentrato stavolta sull'inserimento dei cittadini immigrati nel mercato del lavoro. I lavoratori stranieri occupano infatti un ruolo di primo piano nello scenario dell'immigrazione in Trentino come in tutta Italia. Sono una risorsa fondamentale per rispondere ai fabbisogni dell'economia locale e in particolare del lavoro stagionale, soprattutto nei settori agricolo, turistico e alberghiero. Talvolta, però, i cittadini immigrati si scontrano col pregiudizio e con situazioni di irregolarità come lavoro nero, mancati pagamenti e contratti inadeguati. Al regista Razi Mohebi il compito di raccontare, supportato dallo staff di produzione, questo “lato oscuro” del mondo del lavoro.

Il commento a “Reame del nulla” di Michele Serra (critico cinematografico) “Ho visto più volte il film – spiega al Cinformi il professor Serra – e devo dire, come hanno fatto molti altri qualificati addetti ai lavori con i quali mi sono confrontato, che il mio commento è assolutamente positivo. E' stata notata, in particolare, una ricerca direi perfetta nel montaggio e nella bellezza della fotografia, sia nelle immagini in movimento che nelle inquadrature fisse.” Fra gli esperti c'è chi ha parlato di mediometraggio “raggelante”. “Non è una critica negativa – precisa Michele Serra –; anzi, dimostra che il film ha saputo mettere in forte risalto i problemi di comunicazione fra comunità autoctona e cittadini immigrati.” Il coordinatore del Premio “Città di Venezia” propone poi una riflessione sul vissuto professionale del regista afghano Razi Mohebi. Nel mediometraggio – afferma Serra – si coglie una sorta di contaminazione fra la cultura e lo stile cinematografico d'origine del regista, carichi di spiritualità e serenità, e lo stile occidentale, più razionale. Il mio augurio, per la prossima produzione, è che il regista possa recuperare appieno la propria identità e che questa contaminazione rappresenti quindi un passaggio verso una capacità espressiva ancora più completa.”

Sinossi del mediometraggio "Reame del Nulla" Viviamo in case, in appartamenti, in stanze adiacenti, ma mentre le pareti comunicano, noi neppure ci vediamo, la volontà di conoscenza è stagnante nella sua fissità. Il film narra delle vite di Stefano e Basir. Entrambi, a loro modo, prigionieri delle proprie pareti. Stefano, con il suo caffè nero e bollente, i quotidiani quasi collezionati e quel suo sguardo colmo di cecità, rivolto alla ragazza che ogni giorno lava lo stesso identico, pulito pavimento. E Basir, intrappolato nelle pareti delle sue paure, delle sue allucinazioni e perso in un'esistenza priva di qualsiasi parvenza di verità. Coinvolgere gli altri nella propria pazzia o essere coinvolto nella pazzia degli altri. Guardare il cielo attraverso la Sloi, la fabbrica abbandonata e distrutta della città; forse è questo l'inizio di una possibilità di vita, tra pareti che si capiscono di più.

Trailer of Reame del Nulla

Gridami a Kabul

2011-07-08T11:53:00.000-07:00

5 gugno 2011/ Cry me out

Postato il 5 giugno 2011 da ecoinformazioni

Gridami. Cry me out. Film del regista afghano Razi Mohebi, 2010.Non sono una fiaba da raccontare

non sono una melodia da cantare

non sono un suono da sentire

o qualcosa da vedere

o qualcosa da sapere

io sono il dolore in comune

gridami (cry me out).

Ahmad Shamlu – Amore in comune (Common love)

L’Afghan Cultural House è una casa che ha intorno un giardino ordinato con cespugli di rose, alberi da frutto e persino due pini. Si trova in Karte Se, a Kabul, ed è nata lo scorso autunno per offrire ai giovani afghani l’opportunità di incontrarsi e di dare spazio alla creatività artistica. Nell’Ach c’è un net cafè, una galleria d’arte, una biblioteca e un training center. L’Ach riceve supporto dall’ambasciata americana. Venerdì 3 giugno è stata la sede per la proiezione di un film che in qualche modo lega l’Afghanistan all’Italia: Cry me out del regista Razi Mohebi, girato in Italia, in provincia di Trento, in lingua italiana con sottotitoli in inglese. Una coppia vive lacerazioni interiori segnate da una realtà di isolamento ed emarginazione e da una disperata energia creativa. Non ci sono legami con la realtà italiana se non per brevi e duri rapporti con le istituzioni. Le scene di sofferenza del migrante potrebbero svolgersi anche in altri paesi. In sintonia col cinema iraniano l’uso del linguaggio simbolico raggiunge quasi l’eccesso e il surreale. Bella la fotografia, specialmente nella sequenza dei meli carichi di frutti, metafora delle giovani donne afghane.[driana Mascoli per ecoinformazioni]<

سینمای افغانستان در سال 1389

2011-03-27T07:17:00.000-07:00

سینمای افغانستان در سال 1389؛ نه زیاد خوب و نه زیاد بد

«سینمای افغانستان در سال 1389 زیاد پربار نبود»

سینمای افغانستان در سال 1389 مثل سال 1388 دچار رخوت و رکود بود. هرچند طی سال گذشته چندین فلم کوتاه و مستند ساخته شد، ولی معمولاً این فلم⁯های کوچک و کوتاه ویدیویی نمی⁯توانند شاخص پویایی صنعت سینما در یک کشور باشند.

ما در این یادداشت سعی می⁯کنیم، مهمترین حوادث سینمای افغانستان را در سالی که گذشت مرور کنیم.

سه نوع فلمساز

در افغانستان سینماگران سه گروه اند. گروه اول سینماگران بازاری که فلم⁯های اکشن و عشقی به شیوه فلم⁯های پشاوری و هندی می⁯سازند. گروه دوم فلمسازان جوان و درس⁯خوانده⁯یی هستند که معمولاً فلم⁯های کوتاه و مستند می⁯سازند و مشکل بزرگ شان نداشتن تجهیزات لازم برای کارهای شان است. گروه سوم فلمسازان تثبیت شده و با تجربه⁯یی است که معمولاً در برخی فستیوال⁯های خارجی صاحب نام و نشان هستند.

فلمسازان بازاری پول و امکانات دارند ولی از نداشتن دانش و استعداد سینمایی در رنج اند. اما فلمسازان جوان که تازه از دانشگاه⁯ها فارغ شده اند، اکثراً صاحب ذوق و استعداد هستند ولی از نگاه مالی و تکنیکی در تنگنا قرار دارند. گروه سوم که فلمسازان صاحب نام باشند، فلم⁯های شان را فقط با حمایت مالی شرکت⁯های خارجی می⁯توانند بسازند. این گروه نیز همواره در یافتن تهیه کننده دچار مشکل هست. آخرین فلم⁯هایی که فلمسازان این گروه ساخته اند، «جنگ تریاک» (صدیق برمک)، «سیبی از بهشت» (همایون مروت) و «بچه کابلی» (برمک اکرم) است که هر سه تولید سال 2008 هستند. پیش از آن نیز در سال⁯های 2002 و 2003 فلم⁯های «اسامه» (صدیق برمک) و «خاکستر و خاک» (عتیق رحیمی) ساخته شده بود. پرکارترین فرد این گروه صدیق برمک است که طی ده سال گذشته فقط دو فلم ساخته است.

صدیق برمک، فلمساز افغان

سینمای بازاری افغانستان با وجود کمبودی⁯هایش مثل همیشه پرکار بوده است. در کنار چندین فلم ویدیویی که این فلمسازان ساخته اند، مهمترین فلم بازاری سال گذشته «لاله سیاه» به کارگردانی سونیا ناصری کول بود. این فلم با وجود این که عوامل پشت صحنه آن اکثراً آمریکایی بودند و با بودجه چند میلیون دالری آن را ساختند، ولی باز هم در دسته فلم⁯های بازاری قرار می⁯گیرد. خانم کول که یک افغان ساکن امریکا است، با آن که انتظار می⁯رفت فلم خوبی بسازد ولی در عمل نشان داد که استعداد سینمایی او از فلمسازانی همچون صبا سحر و سلیم شاهین خیره کننده⁯تر نیست. یگانه نکته خوب فلم، فلمبرداری این اثر است که آن را یک امریکایی انجام داده است و بدترین نکته فلم، بازی خود او در نقش شخصیت اصلی داستان است.

در سال گذشته دو فلم از سوی هنرمندان افغان در خارج از مرزهای کشور ساخته شده اند. هرچند این فلم⁯ها تولید سینمای افغانستان نیستند، ولی توسط فلمسازان افغان ساخته شده اند. فلم بلند داستانی «صدایم کن» از رازی محبی، فلمساز افغان مقیم ایتالیا و فلم نیمه مستند «نسیمه؛ خاطرات یک دختر مهاجر» از صحرا کریمی که در اسلواکیا ساخته شده است. فلم آقای رازی محبی که کاملاً به زبان ایتالیایی است، نگاه شاعرانه⁯ای دارد به موضوع مهاجرت. این فلم با تصویربرداری و دیالوگ⁯های ساده اما سمبولیک زندگی یک زن و مرد مهاجر را در گوشه⁯ای از یک شهر ایتالیایی روایت می⁯کند که سعی دارند به تعریف جدیدی از هویت خود در کشور نوین برسند.

فلم خانم کریمی نیز مهاجرت را البته از زوایه دیگر مورد بررسی قرار می⁯دهد. این فلم نیمه مستند که بیشتر بازگویی یک تجربه شخصی است، سعی می⁯کند مهاجرت را از نگاه یک زن جوان به تصویر بکشد. هر دو فلم از نگاه تکنیکی بسیار بی⁯عیب ساخته شده اند و تا هنوز در چندین فستیوال بین المللی فلم به نمایش درآمده اند. از جمله فلم خانم کریمی از سوی اسلواکیا در بخش فلم⁯های دانشجویی جوایز اسکار نامزد شد.

جوانان جستجوگر

فلم رازی محبی نگاه شاعرانه⁯ای دارد به موضوع مهاجرت

حالا ما نسلی از جوانان فلمساز داریم که همه طی سال⁯های پس از طالبان ظهور کرده اند. برخی از این⁯ها مهاجران برگشته از خارج هستند و برخی هم فارغ التحصیلان دانشگاه کابل و دیگر موسسات آموزش هنری در پایتخت. اکثر این جوانان به شکل انفرادی سعی می⁯کنند فلمنامه⁯هایی بنویسند که بتوانند بر اساس داستان⁯های آن⁯ها از موسسات خارجی کمک مالی دریافت کنند. برخی اما منسجمتر و گروهی⁯ کار می⁯کنند. از آن جمله گروه کوچک «جامپ کت» است که طی دو سال فعالیت⁯اش فلم⁯های خوبی ساخته و ثابت کرده است که از دانش و هنر سینما آگاهی دارد.

این گروه که اعضای آن اکثراً دانشجویان سابق دانشگاه کابل هستند، تا هنوز چندین فلم ساخته کوتاه ساخته است و آثارش در جشنواره⁯های داخلی و خارجی به نمایش درآمده است. علی حسین حسینی عضو این گروه، در سال 2009 جایزه بهترین فلم سال را از جشنواره فلم⁯های کوتاه و مستند کابل دریافت کرد و جلال حسینی دیگر عضو «جامپ کت»، امسال موفق شد که در برنامه «Talent Campus» جشنواره فلم برلین در آلمان شرکت کند.

فلمسازان جوان بزرگ⁯ترین دست⁯آورد شان را در آخرین روزهای سال 1389 نصیب شدند. الکا سادات و حسن فاضلی، دو فلمساز جوان که در جشنواره بین المللی فلم⁯های کوتاه زنان مسلمان در لوس آنجلس شرکت کرده بودند، موفقیت⁯های بزرگی به دست آوردند. این جشنواره جایزه بهترین مستند خود را به فلم «در دهکده⁯ای که ناقص العقلم می⁯خوانند» اثر الکا سادات داد و جایزه بهترین فلم کوتاه داستانی جشنواره به «دوباره زندگی» اثر حسن فاضلی تعلق گرفت.

فلم اولی که البته محصول سال 2008 است، درباره زندگی ماریا بشیر، نخستین سارنوال زن افغانستان است که طی چند سال گذشته در این پست بسیار مهم در شهر هرات اجرای وظیفه می⁯کند. خانم بشیر که به طور مداوم مورد تهدید جانی قرار دارد، ولی از مبارزه⁯اش در دفاع از حقوق زنان و اطفال دست برنمی⁯دارد.

فلم خانم کریمی در بخش فلم های دانشجویی جوایز اسکار نامزد شد

فلم خانم سادات به شکل درخشانی لحظات خطر و مبارزه این زن افغان را به تصویر کشیده است. خانم بشیر در روز هشت مارچ امسال، جایزه معتبر «زنان شجاع» را طی مراسم ویژه⁯ای از طرف هیلاری کلینتون، وزیر خارجه و میشل اوباما بانوی اول ایالات متحده به دست آورد.

«دوباره زندگی» داستان الهام بخش سارا، زن جوانی است که وقتی بر اثر برخورد با ماین پایش را از دست می⁯دهد، شوهرش او را رها کرده و زن دیگری می⁯گیرد. سارا اما، با وجود معلولیت از یک طرف درس می⁯خواند و از سوی دیگر خیاطی می⁯کند تا زندگی خود را به شکل مستقلانه بچرخاند. این فلم کوتاه و خوش ساخت که از سوی کمیسیون حقوق بشر افغانستان تولید شده است، سعی دارد روحیه خودباوری را در میان زنان زنده کند و نیز ساختار مردسالار خانواده افغانی را مورد انتقاد قرار بدهد.

فلم آقای فاضلی به شکل زیبایی فلمبرداری شده است و از نگاه صدا و تدوین نیز بسیار روان و دارای ریتم متناسبی است. این فلم 14 دقیقه⁯یی یکی از آثاری است که ما را به آینده فلمسازان نوظهور امیداوار می⁯سازد. در فستیوال فلم زنان مسلمان البته فلم «عینک دودی» از مصطفی کیا، دیگر فلمساز افغان نیز موفق شد جایزه سوم بخش فلم⁯های داستانی را بگیرد که در میان ده⁯ها شرکت کننده دیگر از سراسر جهان موفقیت مهمی به حساب می⁯آید. فلم عینک دودی داستان بسیار کوتاه و بامعنای زنی است که با آن که به خاطر شوهرش مجبور است برقع بپوشد، ولی روزی به بازار می⁯رود و یک جفت عینک دودی می⁯خرد.

خبرهای بد

طی سال⁯های اخیر جشنواره بین المللی فلم کابل همه ساله از سوی فلمسازان افغان و به کمک مالی «گویته انستیتوت» و مرکز فرهنگی فرانسه در کابل برگزار می⁯شد. سال گذشته این فستیوال برگزار نشد. دلیل این امر هنوز واضح نیست، ولی به نظر می⁯رسد که حامیان خارجی فستیوال نتوانسته اند شرکای قابل اعتمادی در برگزاری این رویداد بسیار مهم فرهنگی بیابند. این فستیوال طی سال⁯های گذشته محل نمایش ده⁯ها فلم افغانی و خارجی از کشورهای همسایه بود و فرصتی بود برای معرفی سینما و سینماگران افغان به دنیای بیرون و تشویق فلمسازان نوظهور سینمای کشور که بیش از همه به چنین فستیوال⁯هایی ضرورت دارند. یکی از رویدادهای عمومی سال گذشته، نمایش فلم⁯هایی بود که به حمایت دانشگاه آخن آلمان و با موضوعیت مواد مخدر ساخته شده بودند.

رویا و الکا سادات، فلمسازان افغان

طی سال گذشته سینمای افغانستان هنرمندانی را نیز از دست داد که مشهورترین آن⁯ها انیسه وهاب بود. خانم وهاب که هنگام مرگ 53 سال داشت، یکی از چهره⁯های قدیمی تیاتر، تلویزیون و سینمای افغانستان به حساب می⁯آمد که برای سال⁯ها در نقش⁯های کمدی و درام به روی صحنه آمده بود. در زمانی که شمار زنان هنرمند بسیار اندک است و سینمای کشور به شدت از کمبود بازیگر زن رنج می⁯برد، مرگ انیسه وهاب ضربه سختی به حساب می⁯آید. خانم وهاب در روز 29 حمل سال گذشته بر اثر بیماری در کابل چشم از جهان فروبست.

در کنار خانم وهاب، سینمای افغانستان شخصیت دیگری را نیز از دست داد که بدون شک پر کردن جای او نیز بسیار سخت خواهد بود. در اوایل حوت سال گذشته، سیورن بلانشه مستندساز و آموزگار فرانسوی در جریان حمله انتحاری بر مهمانخانه⁯یی در شهرنو کابل کشته شد. آقای بلانشه که از سال 2006 به این طرف بیش از سی بار به کابل سفر کرده بود، مسوول ورکشاپ⁯های سینمایی «آتلیه وران» بود که در آن⁯ها جوانان مستعد افغان را با شیوه⁯های جدید مستندسازی آشنا می⁯کرد. این ورکشاپ⁯ها برای اولین بار سبک «سینما وریته» را برای فلمسازان افغان معرفی کرد و برخی از فلم⁯های تولید شده در این ورکشاپ، در فستیوال⁯های کن و لایپزیگ و دیگر فستیوال⁯های جهانی به نمایش درآمدند. الکا سادات که چندی پیش در امریکا جایزه گرفت، یکی از شاگردان سابق این مرد فرانسوی است. تولیدات آخرین ورکشاپ آتلیه وران که پس از مرگ سیورن بلانشه توسط همکاران او ادامه یافت هنوز به نمایش عمومی گذاشته نشده است.

هرچند سال گذشته در افغانستان نه کدام فلم بزرگ سینمایی ساخته شد و نه هم جایزه مهمی به سینماگران ما تعلق گرفت، ولی سالی بود که جوانان جستجوگر و نوظهور به موفقیت⁯های خوبی دست یافتند. سالی که گذشت زیاد سال پرباری برای سینمای افغانستان نبود، ولی بیایید آرزو کنیم که امسال بهتر از سال گذشته باشد.

نویسنده: علی کریمی

ویراستار: عارف فرهمند

منبع : وب سایت رادیو دویچول آلمان

2011-03-02T05:55:00.001-08:00

2011-03-02T05:54:00.000-08:00

2011-03-02T05:53:00.000-08:00

آغاز پروژه سینما و جامعه شناسی در دانشگاه ترنتو - ایتالیا

2011-02-07T03:08:00.000-08:00

سینما و جامعه شناسی

دوربین دیجیتال ، قلمی جادویی است ،برای آنانکه به سینما عشق می ورزند و با همه تن و جانشان معنی زندگی را در معنی بخشیدن به زندگی می دانند .در نگاه دیگری وارد شدن و گشوده بودن برای اینکه دیگری در نگاهت وارد شود ، تا دورترین و نزدیکترین مخاطب هم روایتی از تاریک ترین و پنهانترین زاویه های زندگی انسان بر زمین را بشنود . این همه برای ما خلق فرصتی برای رشد کردن با هم است

جایگزین کردن سکوت سرد بی تفاوتی ، با نجوای روایتها ی زندگی آدمها ، جایگزین کردن سختی و جهل ، باگفتگو ، رفتن به دیدار آدمهایی که نمی شناسیم برای شنیدن قصه هایی که نمی دانیم و بر گشتن با کوله باری از صدای همهمه قصه ها !

در یک کلام آرزوی بلند پروازانه مان ، پرواز مان در اوج ، پیوند آدمها و شعر است با سینما.

اعضا گروه:

گروه ما از پنج نفراز دانشجویان جامعه شناسی دانشگاه ترنتو تشکیل شده است :

رازی محبی- سهیلا محبی جواهری - باتریچ سنگلی- گابریل برگی- لوکا پرولا

برنامه سال جاری گروه:

ساخت 5 فیلم مستند دیجیتال بین 10-12 دقیقه درباره موضوع مهاجرت . مراحل کار به شرح ذیل است:

بخش اول: نمایش فیلم ، نیمه اول مارس 2011

- نمایش فیلم هایی که قبلا اعضای گروه یا دانشجویان جامعه شناسی درباره مهاجرت ساخته اند:

- مرا فریادکن ( رازی محبی- مهاجرت وکار)

- پشت هیچستان( رازی محبی- مهاجرت و خانه )

- نامه ای برای ناتاشا ( گابریل برگی – جنون ایتالیا ، بیماری روانی که زنان اروپای شرقی به آن مبتلا می شوند)

- عقاب سفید ( لیدیا متنزو – زندگی مهاجران در کارخانه های ویرانه از جنگ در ایتالیا)

بخش دوم: ورکشاپ برای 15 نفر از دانشجویان جامعه شناسی، آوریل ، مارچ – جون 2011

در این بخش در 50 ساعت سعی در بیان مبانی اساسی سینما می کنیم( بوسیله رازی محبی و سهیلا تدریس می شود) و اعضا ورکشاپ به 5 گروه سه نفری تقسیم می شوند و روی طرح های مستندشان در گروه کار می شود

بخش سوم : تولید فیلم ، ماه جولای 2011

تولید فیلم شامل فیلم برداری و مونتاژ خواهد بود .

بخش چهارم : نمایش فیلم ها- تابستان 2011

نمایش فیلم ها با متد سینمای خیابانی

دوستانی که مایلند در این راه با ما همراهی کنند لطفا برایمان پیغام بگزارند و شناسه ای اسکایپ. امکان دارد تعدادی از ساعات ورکشاپ را به صورت اینترنی برگزار کنیم و در این صورت بتوانیم شبکه های متعدد سینمای اجتماعی را درکشورهای دیگر نیز ایجاد کنیم .

منتظر پیامهایتان هستیم .

پروژه از سوی استان ترنتو و مرکز سینمایی شهر ترنتو حمایت مالی شده است .

بدرود

سینما و جامعه شناسی

فیلم کوتاه نامه ای به ناتاشا در جشنواره بولونیا

2011-02-06T10:57:00.000-08:00

فیلم کوتاهی که سال پیش در انتهای کلاس آموزشی سینما ی دیجیتال ساخته شد- ورکشاپی که هر ساله در مدرسه تاتر وسینمای شهر ترنتو برگزار می کنیم - امسال در بخش مسابقه جشنواره فیلم بولونیا پذیرفته شد.امسال این ورکشاپ سینما را در دانشکده جامعه شناسی شهر ترنتو برگزار خواهیم کرد

Lettera a Natasha è stato selezionato al concorso Visioni Italiane di Bologna

2011-02-06T10:54:00.000-08:00

Lettera a Natasha è stato selezionato al concorso Visioni Italiane di Bologna che si terrà dal 23 al 27 febbraio. Regia Gabriele Borghi; attrice Marilena Zeni; voce Nadia Kouliatina; assistenti alla regia Lara Sicher e Lucrezia Zanolini; scenografia Lidia Manzo; montaggio Soheila Javaheri; cortometraggio realizzato alla fine del corso di regia tenuto da Razi e Soheila Mohebi. Complimenti a tutti !

نمایشگاه نقاشی من در شهر ترنتو- ایتالیا

2011-01-15T12:38:00.001-08:00

نقاشیهای من در نمایشگاهی در شهر ترنتو ایتالیا

2011-01-15T12:27:00.000-08:00

مصاحبه رازی با تلویزیون ملی سوییس در راستای نمایشگاه عکسی از افغانستان 100 سال پیش

2011-01-05T06:48:00.000-08:00

مصاحبه رازی با تلویزیون ملی سوییس ، در راستای نمایشگاه عکسی از خانواده اسکینازی از افغانستان 100 سال پیش ... از
دقیقه 8 تا دقیقه 16

فیلم نامه "غسل در خون گوجه فرنگی " مقام دوم را کسب کرد

2010-12-17T11:38:00.000-08:00

فیلم نامه "غسل در خون گوجه فرنگی " که قرار است آن را در جنوب ایتالیا بسازم در مسابقه سراسری که از سوی سینماتک شهر بولونیا و جشنواره حقوق بشر در شهر بولونیا برگزار شد ، مقام دوم را کسب کرد . قرار است فیلم روایتی از مشقت کارفصلی

کارگران مهاجر بی مدرک در جالیزارها و مزارع جنوب ایتالیا باشد

منبع

IL PREMIO GIANANDREA MUTTI

ترجمه مقاله ای از قلم خانم آنا ونتزان ، ایران واسلام شناس و استاد دانشگاه نیویورک درباره فیلم مرا فریاد کن ( سیب ،انار،آبی)

2010-12-12T11:10:00.000-08:00

یک افغانستانی در ترنتو

مرا فریادکن ، فیلمی از رازی محبی ، که در بین تلخ ترین و سردترین کوههای شهر ترنتو ساخته شده است.هیچ سخنی از قله های زیبای آسیایی در فیلم نیست . کوهای سخت ، تنها سردی و تنهایی را یادآورند.بین دره های دور ازهم ، کانتینرها و کلبه های محقر جا گرفته اند . محبی درام هجرت و کار و خانه و عدم پایداری روابط عاطفی ، را روایت می کند. در این همه سلوچ پارادایم درامی از هجرت ، و در واقع درامی از انسانیت است.

درآغاز سلوچ خانه و همسری دارد . اما درون خانه ، طبیعت مرده و زن در حال ترک سلوچ ،برای مرد دیگری است . پاییز است ، فصلی که زن سلوچ آن را رنج آور می شناسد . برای آنکه زن در واقع زمین است و نهایت فصلهاست. روایت به آشفته تر شدن می رود و محبی آن را با سورالیزم بیان می کند .زن زیر ماسک تاتریش ، زندگی را بازی میکند ، و برای خلق زندگی دیگر، خود را با وهم عشقی دیگر، رنگ می کند.سلوچ نزدیک تر به واقعیت باقی می ماند ، اما دنیایش سر شار از تصاویر سمبولیکی است که ، کشورش را که از آن هجرت کرده است ،به یاد می آورند.( نماهایی از انار ، بادبادک که پسرش با آن بازی می کند ، و اشعار فارسی).

قرارداد ، کار ،جنگ ، اخراج شدن و مدد کار اجتماعی ، تنها واژه های دنیای واقعی اند که در فیلم حضور پیدا می کنند. سلوچ عاجزانه می کوشد تا خود را به دنیای واقعی پیوند بزند ، اما واقعیت بی رحمانه از او می گریزد . تنها رقصیدن بر دور خود ، ناگهانی و دایره وار ، چون صوفیان ، او را از تشویش زندگی واقعی به سوی تعالی و حقیقت می برند .

هفتاد دقیقه تنها اضطراب ، اما همراه با شعری سوزنده ، سرشار از اشیا و واژه ها و حرکات سمبولیک که بیش از هرعاملی در فرهنگ افغانی که محبی آن را با روایتی نو بیان می کند، ریشه دارند . نه چندان برقع -که تنها در سکانس نهایی فیلم ظاهر می شود و گویی نمادی است که فیلم ساز می خواهد از طریق آن اتصالش را با افغانستان بیان کند- بلکه دانه های انار ، که در آغاز دانه می شوند با دستان زن ، مثل روزها ، مثل کودکان ، بعد له می شوند و در هم فشرده می شوند ، چون شراب / خون ، و در نهایت بر زمین پخش می شوند ، در سقوطی آزاد ، چون تمام رویاهایی که هرگز به حقیقت نپیوسته اند ...

یک مثلث عشقی ، روایتی ازهجرت ، کنایه ای از حیات : فیلم رازی محبی را می توان چون اشعارعرفانی فارسی خواند که در آن هرکسی هر آنچه را به دنبالش است ، می یابد .

ترجمه مقاله ای از قلم خانم آنا ونتزان ، ایران واسلام شناس و استاد دانشگاه نیویورک

برای مشاهده تریلر فیلم اینجا را کلیک کنید

منبع

http://www.annavanzan.com/2010/12/un-afgano-a-trento/

Articolo di Anna Vanzan ( - Iranista e islamologa, scrittrice e docente, PhD - New York University.) di secondo film che abbiamo realizzato a Trento ,

2010-12-12T11:08:00.000-08:00

Un afgano a Trento

Gridami (2010) è il film che il regista afgano Reza Mohebi ha girato fra le vallate trentine, scegliendo le più scarne e cupe. Niente spettacolari vette asiatiche con la bellezza abbagliante delle loro nevi, quindi, ma brulli montarozzi che degli attributi montani mantengono solo la sensazione di gelo e solitudine. Fra valli desolate, container arrugginiti e capannoni industriali in disarmo, Mohebi rappresenta il dramma della ricerca del lavoro, della casa, della stabilità affettiva da parte di un emigrato afgano, Soluch, che diviene paradigma del dramma di tutti gli emigrati, e, per translato, dell’umanità.

All’inizio, Soluch ha una casa e una donna: ma l’interno della abitazione è una natura morta e la moglie lo sta per lasciare per un altro. Siamo in autunno, la stagione, dice la moglie di Soluch, che la fa soffrire: perché lei stessa, in realtà, è la terra, il divenire delle stagioni. Si innesca una corsa verso un precipizio di disperazione che Mohebi trasforma in una fiaba surreale, nella quale la Donna recita dietro ad una maschera teatrale, tentando invano di reinventarsi la vita, colorandola con l’illusione di un nuovo amore. Soluch rimane più concreto, ma nel suo mondo popolato da immagini simboliche che ricordano il paese dal quale è stato esiliato (gli onnipresenti frutti del melograno, l’aquilone con cui gioca il figlio, i versi dei poeti persiani), le uniche parole concrete pronunciate sono contratto, lavoro, guerra, licenziamento, servizi sociali. Soluch tenta invano di aggrapparsi alla vita reale, che gli sfugge crudelmente. A Soluch non resta che sublimare le sue angosce in una improvvisata danza sufi, secolare veicolo di distacco dalle angose terrene per ritrovare la Verità.

Sono 70′ di pura angoscia, ma anche di struggente poesia, pieni di oggetti, parole, gesti simbolici ancorati soprattutto alla cultura afgana, e che Mohebi compone in un’originale miscela. Non è tanto il burqa, che pure compare nelle scene finali del film, quasi a voler confortare lo spettatore con un segno a lui riconoscibile di “afganità”, a fare da filo conduttore, ma gli onnipresenti chicchi di melograno: all’inizio sgranati dalla Donna, come giorni o come figli; poi maciullati e grondanti succo/sangue; infine sparsi per terra, in caduta libera, come i sogni che non si avverano mai.

Un triangolo amoroso, una storia di emarginazione, un’allegoria della vita: il film di Reza Mohebi si legge come i versi di una poesia mistica persiana, in cui ognuno trova ciò che cerca.

http://www.annavanzan.com/2010/12/un-afgano-a-trento/

Trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=iXLWljmLrbE

BBC, 8 Ottobre 2010 Articolo scritto da Reza Mohammadi

2010-11-29T08:22:00.000-08:00

BBC, 8 Ottobre 2010 Articolo scritto da Reza Mohammadi.

Gridami (Mela, melograno, blu), uno sguardo verso il nuovo film di Razi

Le lunghe sequenze poetiche, il mettere in gioco la natura, lo spettacolo del corpo, il corpo in sintonia con l'eleganza delle sue parti, l'utilizzo della luce naturale del sole che attraverso le linee infinite aiuta il movimento simbolico delle cose, dalla mela alla donna, dalla donna al melograno, dal melograno alla chioma, una serenita meditativa che inizia nei rami piu lontani di un albero, di alberi travestiti come in uno spettacolo di Sema, soprattutto quando la camera vede dal basso. I dialoghi sono corti e pochi, I silenzi sono ripetitivi, come a sottolineare in modo coscente il ritmo lento, che non lascia nulla alla fretta. La semplicitá, la freschezza é la vita con i clochard e con glli immigrati, é la lunga poesia trasformata in un film, Mela, Melograno, Blu, del giovane regista afghano Razi Mohebi.

La poesia é diventata la caratteristica più importante del cinema moderno professionale dell Afghanistan; una capacitá che era da sempre insita in questo cinema, ma che sta ritrovando se stessa. Sidiq Barmak, Atiq Rahimi, Homaun Morovat, Roya Sadat, e quasi tutti coloro che in questi anni hanno fatto film hanno questo punto in comune: la poesia.

La poesia é forse l'eredita più grande rimasta dal cinema sovietico:Andrej Tarkovskij, Timor Babloani, Sergei Parajanov, sono forse ancora presenti nel nostro cinema.

Forse non è un caso che Sohrab Shahidsales, il piu grande regista e poeta iraniano, e che essendo di sinistra aveva un altro punto in comune con i russi, amasse l'Afghanistan, vi venne molte volte, e vi realizzo il suo ultimo film incompiuto.

La strana somiglianza tra La terra e la cenere di Atiq Rahimi e Padre di un soldato, e tra Ivan il Terribile di Eisenstein, e Una mela dal paradiso di Homauon Morovat, e la somiglianza tra Il colore del melograno di Sergei Parajanov con i film di Roya Sadat e Razi Mohebi, sono tutte prove di questo fatto.

Pittore, scrittore e regista.

Razi Mohebi, come pittore, scrittore e regista, ha realizzato molte opere in Afghanistan. Tanti anni fa era un insegnante di pittura per i giovani innamorati dell' arte. Conoscevo Razi dai suoi corsi di pittura e dai suoi studenti: sembrava che per lui la pittura avesse dei legami inscindibili con la poesia. Anche mentre commentava le poesie le poesie e le opere di letteratura, sembrava che stesse commentando un quadro.

Un giorno una regista iraniana, Samira Makhmalbaf, gli chiese di interpretare il ruolo di un poeta nel suo film: forse questo ruolo ha camobiato la sua identitá nel cinema. Razi ha studiato cinema nella scuola Baghe Ferdos a Tehran, e in seguito ha realizzato parecchi film e documentari che sono stati trasmessi sulle televisioni iraniane, inglesi e francesi.

Il suo destino è stato cambiato in Afghanistan, il posto nel quale ha potuto lavorare come aiuto regista con i registi piu noti del mondo. In Osama, di Sidiq Barmak; in Piccoli ladri, di Marzie Meshkini; in La terra e la cenere, di Atiq Rahimi; e in Amo la pace, del regista giapponese Osawa.

In seguito ebbe molte richieste: ha lavorato anche con due altri registi francesi. Con Christophe De Ponfilly per la realizzazione del suo primo film di soggetto, La stella del soldato; e anche con Barmak Akram per il suo film Kabuly kide.

Lirico

Giunto il momento per Razi di realizzare i suoi film, in un paese, l'Afghanistan, in cui è quasi impossibile, Razi ha iniziato a girare i suoi corti e documentari. Tutti i registi con cui aveva lavorato avevano questo punto in comune: la poesia. I suoi cortometraggi sono stati proiettati in diversi film festival, da Locarno fino a Berlino, Nantes e Poosan… Forse tra tutti i suoi corti, L'aquilone, Carceri, e La donna oppio e vita, esprimono di più la poesia post moderna dello stile di Razi.

La vita lo ha condotto fino in Italia, la terra che ha potuto dare la vita al neorealismo nel cinema. La terra che il re afghano in esilio chiamava “la gemella dell'afghanistan”.

Razi ha ricominciato a insegnare il cinema e a fare film in italia, e quest'anno ho visto il suo primo cortometraggio, Mela, Melograno, Blu, che e stato realizzato in Italia, a Trento. Questo film è la carta d'identita di una nuova onda del cinema afghano.

Il film si apre con una scena in una accaieria, o in un posto simile: un uomo dai capelli lunghi guarda di fronte a sè una donna che bacia un altro uomo. All'inizio sembra un film con contraddizioni molto chiare, ma in seguito si capisce che la donna è la moglie dell operaio che lavora nell accaieria, e che l'operaio è un pittore immigrato. Più il film va avanti, e più si sciolgono dei nodi e se ne aggiungono altri. E si capisce che non si tratta di un film come quelli che siamo abituati a guardare. Donna e uomo, sono entrambi persi, e sono alla ricerca di un'identita lontana. L'uomo nel suo percorso passa attraverso le radure e i boschi, trovandosi in una caserma abbandonata, con altri immigrati e clochard. É questo posto che ci parla dell'altro volto dell'uomo. Il film non ha un filo conduttore nel suo significato piu classico, è una serie di metafore che narrano. Ognuno degli esseri viventi ha una parte in questo racconto. Albero, pietra, fuoco, colore, melograno, specchio e animali, come attori in uno spettacolo circolare, entrano nella scena, si parlano e non si parlano. Tutti questi esseri viventi realmente esistono, hanno una presenza, e non serve darne una spiegazione. Esistono perchè aiutano la narrazione del racconto.

Le donne crocifisse

Le scene del movimento di mano in mano di una mela, un corpo si gira su se stesso, nascono donne l'una dall'altra, racchiuse in un crocefisso formato da quattro uomini, di quattro diverse nazionalitá, immobili. Tutto questo, con la distruzione dei colori, è la narrazione di questo film. Dallo specchio nasce una donna con il burqa, e dal burqa nasce una donna che non è afghana.

La storia, con la sua forma simbolica, esce dalla cornice di un paese. La donna diventa una Eva che non appartiene a nessuno, l'uomo è un Adamo errabondo, nella sua alienazione. Non importa che la donna sia rumena, italiana o afghana; non importa che l uomo sia iraniano, o europeo, o di qualsiasi altro posto. L'importanza è l'essenza tragica dell uomo.

L'uomo perde anche il suo essere uomo, e dopo la fine della sua residenza in questo mondo deve mettere in vendita anche il suo corpo. Per la sua vita deve perdere la sua anima. Tutti i suoi sentimenti perdono i colori. Si abitua a non fare differenza tra i corpi, perchè per lui tutti hanno la stessa funzione.

La donna è un melograno sbocciato, con i suoi grani persi, è la mela che è la causa dell'alienazione dell uomo, una mela addentata solo una volta, destinata ad essere oggetto di odio, è la maledizione.

L'uomo è una cosa di altra sostanza, un essere in esilio per nulla. Disperato tra i suoi doveri, che continuano la sofferenza da una generazione all'altra. L'uomo è destinato a sopportare quella sofferenza, recandosi il figlio sulle spalle, e rimanere in silenzio.

Interpretazione della poesia di Ahmad Shamlu

Il film Mela, Melograno, Blu, non trascina una storia dietro di sè. É una Mille e una notte, come le storie di Italo Calvino, soprattutto la storia di Se una notte di inverno un viaggiatore. Non è strano allora che questo film sia stato realizzato in Italia.

Questo film ha pochi dialoghi in italiano. Ci sono anche le canzoni rituali dei dervisci in persiano. Forse tutto il film è l'interpretazione della poesia di Ahmad Shamlu che inizia al principio del film.

La lacrima è un mistero

Il sorriso è un mistero

L amore è un mistero

Non sono una fiaba da raccontare

non sono una melodia da cantare

non sono un suono da sentire

o qualcosa da vedere

o qualcosa da sapere

io sono il dolore in comune

Gridami.

E poi sembra che questo film sia la continuazione di questa poesia, che l'albero dialoghi col bosco, l'erba con la radura, le stelle con le costellazioni. É cosi il resto del film, con un ritmo e uno stile poetico e simbolico continuo. Il film di Razi è una pagina importante del cinema afghano; un cinema in cui la poesia e il simbolismo sono le caretteristiche più importanti, e che in futuro avra una presenza che non è possibile ignorare nel mondo.

Ma forse la musica del film, nelle scene di Sema, poteva essere attinta dal gran tesoro della musica del sufismo afghano.

BBC, 8 Ottobre 2010

Articolo scritto da Reza Mohammadi, giornalista della BBC.

Tradotto da Beatrice Segolini.

نقد رضا محمدی ، نویسنده و شاعر افغانی مقیم لندن درباره فیلم سیب ،انار،آبی در بی بی سی

2010-10-22T14:10:00.000-07:00

رضا محمدی

نویسنده و شاعر افغان در لندن

نماهای طولانی شاعرانه، به بازی کشاندن طبیعت بکر، نمایش بدن، چنان که بدن است با تنانگی محض اندام، استفاده زیاد از نور طبیعی آفتاب که گاهی در خط‌هایی مشبک و بیشتر در جابه‌جایی نمادین اشیا از سیب به زن، از زن به انار، از انار به گیسو، آرامشی مراقبه‌گرانه از میان درختان سر به فلک کشیده و سرسبز، در ختانی که حالا در هیات بازیگران نمایشی سماع‌گونه، جامه بدل کرده‌اند، خاصه وقتی دوربین از بالا دارد این صحنه‌ها را نشان می‌دهد، دیالوگ‌های کوتاه و البته کم، مکث‌های مرتب و تأکید کردن‌هایی آگاهانه، ریتم آرام و موقر، که هیچ چیز را به شتاب اجرا نمی‌کند، سادگی، طراوات و زندگی با کولیان و مهاجران، شعر بلندی است در قالب فیلمی سینمایی "سیب، انار، آبی"، که که رازی محبی فیلمساز جوان آفغان، اخیرا آن را ساخته است.

شاعرانگی، تازگی‌ها به مهم‌ترین خصیصه سینمای مدرن و حرفه‌ای افغانستان تبدیل شده است. ظرفیتی که همواره در دل این سینما بوده و گویی تازه خویش را باز یافته است. صدیق برمک، عتیق رحیمی، همایون مروت، رویا سادات و تقریبا همه کسانی که در این سال‌ها فیلمی جدی ساخته اند، فصل اشتراک‌شان شاعرانگی بوده است.

شاعرانگی غنیمتی که سینمای افغانستان از همه میراث بزرگ سینمای شوروی به دست آورد. تارکوفسکی، رزو چخیدزه، تیمور بابلوآنی و بالاخره، سرجیی پاراجانف، گویی این ها همه در سینمای ما حضور دارند.

شاید بی علت نباشد که بزرگ‌ترین سینماگر شاعرانه ایران، سهراب شهید ثالث که اتفاقا او نیز در چپ شدید بودن با روس‌ها شریک بود. از همه جای دنیا عاشق افغانستان بود. چندین بار به افغانستان آمد و آخرین فیلمش را، که البته هیچ وقت هم تمام نشد، در افغانستان ساخت.

همانندی عجیب فیلم خاکستر و خاک از عتیق با پدر یک سرباز از چخیذره یا ایوان مخوف از آیزنشتاین باسیبی از بهشت مروت و همانندی رنگ انار از پاراجانف با فیلم‌های رویا سادات و رازی محبی همه شواهد این ادعا است.

نقاش، نویسنده و فیلمساز

رازی محبی، نقاش، نویسنده و فیلمسازی است که با ارائه کارهای فراوان هنری و جدیت و فوران خلاقیت در جامعه افغانستان، خودش را اثبات کرد. سال‌ها پیش رازی، در تهران یک استاد نقاشی بود که به جوانان جویای هنر، نقاشی درس می‌داد.

فیلم رازی محبی، صفحه‌ای پررنگ از دفتر تازه‌ای است که در سینمای افغانستان گشوده شده است -- سینمایی که شاعرانگی و نمادگرایی و جهان وطنی به آن چهره‌ای برجسته داده است و هر روز می‌رود که مثل باقی هنرهای تازه در افغانستان تازه بدرخشد و بدرخشد و شکی نیست که به جهان خود را به زودی اثبات خواهد کرد.

من رازی را از کلاس‌های نقاشی‌اش می‌شناختم و از شاگردانش که از نقاشی به شعر روی می‌آوردند. نقاشی رازی گویی پیوندی تفکیک‌ناپذیر با شعر داشت. وقتی هم داشت شعر یا اثری ادبی را نقد می‌کرد، فکر می‌کردی دارد تابلویی نقاشی را تحلیل می‌کند.

یک روز فیلمسازی ایرانی از رازی خواست، نقش شاعری را در فیلمش بازی کند. شاید این نقش یا شاید رشته‌های دیگری در رازی بود که هویت او را در سینما از نو تازه کرد. رازی در مدرسه معروف فیلمسازی باغ فردوس، سینما خواند. بعد چندین فیلم مستند ساخت. فیلم هایش در تلویزیون ایران، در انگلیس و در فرانسه به نمایش در آمدند.

سرنوشت رازی اما در افغانستان گل کرد -- جایی که بهترین فیلمسازان دنیا هر روز در آن جا می‌آمدند و رازی را هر کدام از سر کشف می‌کردند. صدیق برمک در فیلم درخشان اسامه، از رازی به عنوان دستیار استفاده کرد. بعد از این رازی این فرصت را یافت که به ترتیب با فیلمسازان درجه یکی چون مرضیه مشکینی در فیلم دزدان کوچک، عتیق رحیمی در فیلم خاکستر و خاک و کارگردان بزرگ ژاپنی، اوزاوا در فیلم "من صلح را دوست دارم" دستیاری کند.

سال‌های بعد رازی، پیشنهادهای زیادی برای دستیاری داشت. شانسی که به ندرت جویندگان سینما نصیب‌شان می‌شود. دو کارگردان بزرک سینما فرانسه کریستوف دو پون فیلی در فیلم بلند سینماییستاره سرباز و برمک اکرم در فیلم بچه کابلی، هر دو رازی را به عنوان دستیار با خود داشتند.

شاعرانگی

دیگر نوبتش رسیده بود که رازی خودش برای خودش کار کند. در کشوری که یافتن تهیه کننده، کاری خارق‌العاده است. رازی شروع کرد به ساختن فیلم‌های مستند و کوتاه، فیلم‌های رازی از همان اول شکل خودشان را داشتند. همه فیلمسازانی که رازی با آنها کار کرده بودند، یک ویژگی مشترک داشتند: همه حد مشترک سینمای‌شان شاعرانگی بود.

فیلم به معنای کلاسیک داستانی خطی را دنیال نمی‌کند. ردیفی از استعاره‌ها است که روایت می‌کنند. موجوداتی که هر کدام در این روایت نقش شخصیتی را ایفا می‌کنند. درخت، سنگ، آتش، رنگ، انار، آینه و حیوانات، هر کدام مثل بازیگر نمایشی دوار به صحنه می‌آیند، حرف می‌زنند و حرف نمی‌زنند. همه این موجودات واقعا وجود دارند و دارای طنین‌اند و لازم نیست برای وجودشان توضیحی داده شود. ابداع شده‌اند که به پیشبرد روایت کمک کنند

تاثیر شاعرانگی بر کسی که اصلا یک نقاش شاعرانگی بود، خیلی بیشتر از چیزی بود که تصور می‌شد. فیلم‌های کوتاه رازی از فستیوالی به فستیوالی راه می‌یافتند، لوکارنو، برلین، پوسان و ... از میان همه این‌ها، تنها فیلم‌های "بادبادک" و "زندان در آیینه" و "زن، زندگی، تریاک"، فیلم‌هایی بودند که دیدگاه شاعرانه-پست مدرن رازی را نشان می‌دادند.

زندگی رازی را راهی ایتالیا کرد. سرزمین سینمای موج نو واقع گرایی، این تلقی بود که رازی از ایتالیا داشت. سرزمینی که شاهی تبعیدی از افغانستان آن را "دوگانه افغانستان" خوانده بود.

رازی در ایتالیا دوباره شروع کرد به فیلم آموختن و فیلم درس دادن و فیلم ساختن. نمی‌دانم رازی در ایتالیا چقدر فیلم دیگر ساخت یا نساخت، اما بالاخره امسال رازی محبی اولین فیلم بلند سینمایی‌اش را ساخت و ارائه کرد - فیلمی که شناسنامه موجی تازه در سینمای افغانستان است: فیلم "سیب، انار، آبی".

فیلم با نمایی کاملا صنعتی از یک کارگاه ریخته‌گری یا جایی مشابه آن شروع می‌شود. مردی با موهای بلند که در رو به رویش زنی ترکه‌ای با مردی معاشقه می‌کند. ابتدا فیلم از همان نوع فیلم‌های ضرب‌دری با تقابل‌های گل درشت به نظر می‌رسد. بعد تر می فهمیم آن زن همسر مرد ریخته‌گر است و مرد ریخته‌گر اصلا نقاشی مهاجر است.

هر چه از فیلم می‌گذرد گره‌هایی از فیلم باز می‌شود و گره‌های دیگر بر آن افزوده می‌شود و دانسته می‌شود که نه، این فیلم از جنس فیلم‌های معمول نیست. مرد و زن، هر دو گم‌شدگان و جویندگان هویتی غریب‌اند. مرد برای جستجو، راهی صحرا و جنگل می‌شود، خانه متروکی پر از مهاجرین و کولیان، جایی است که قطعه‌های ناقص جدول این چهره را باز می‌نمایاند.

زنانی در چارمیخ

"زن اناری است که مچاله شده و دانه‌هایش را پراکنده‌اند"

صحنه هایی تنها دست به دست شدن سیبی، تنها چرخ زدن اندامی و از هم زاده شدن زنانی در چارمیخ، مردانی از نژادهای گوناگون و پاشیدن بی‌خاصیت رنگ‌ها روایت‌گر فیلم‌اند. بعد از آینه زنی چادری‌پوش زاده می‌شود و از چادری زنی که اصلا افغان نیست.

ماجرا به شکلی سمبلیک از چارچوب یک کشور خاص خارج می‌شود. زن به هیات حوایی همه جایی‌اش بر می‌گردد و مرد به سرگردانی آدمی پس از هبوط. این مهم نیست که زن رومانیایی است یا ایتالیایی یا افغان. مرد ایرانی است یا اروپایی یا هر کجایی. مهم ذات اندوهگین انسان است .

انسان که در جنسیت زن به کالایی بدل می‌شود که پس از تمام شدن اقامتش مجبور است تنش را معامله کند، برای زندگی‌اش مجبور است از روحش بگذرد. حتی روحیاتش نیز کم کم مستحیل می‌شوند. عادت می‌کند که بین تن‌ها فرقی نگذارد - چرا که برای همه آن ها تنها به یک شکل کاربرد دارد.

زن اناری است که مچاله شده و دانه‌هایش را پراکنده‌اند. سیبی است که مسبب هبوط شده - سیبی دندان زده که مستوجب نفرین و مستحق تقدیر لعنت است. مرد کالایی دیگر است از جنسی دیگر. تبعیدی هیچ و پوچ، سرگردان لقمه‌ای نان و سنگینی وظیفه و تداوم دهنده رنج از نسلی به نسلی. مرد محکوم است به حمل بار امانتی به بر دوش کشیدن فرزندی و فرو خوردن دردهایش و بالاخره سکوت.

تفسیر شعر شاملو

فیلم سیب، انار، آبی قصه‌ای را با خود نمی‌گرداند. هزار و یک شبی است مثل داستان‌های ایتالو کالوینو، به خصوص داستان "اگر شبی از شب‌های زمستان مسافری" و عجیب نیست که این فیلم در کشور ایتالیا ساخته شده باشد.

دست به دست شدن سیبی، تنها چرخ زدن اندامی و از هم زاده شدن زنانی در چارمیخ، مردانی از نژادهای گوناگون و پاشیدن بی‌خاصیت رنگ‌ها روایت‌گر فیلم‌اند

این فیلم دیالوگ‌های اندکی که دارد به ایتالیایی باشد و آن را آوازهای درویشانه فارسی، معنی کند و شکل بدهد. همه فیلم به نحوی مفسر شعری است از شاملو که در ابتدای فیلم به جای پیش درآمد، آمده است:

اشک رازی است
لبخند رازی است
عشق رازی است

قصه نیستم که بگویی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که بینی
یا چیزی چنان که بدانی...

من درد مشترکم
مرا فریاد کن...

و بعد انگار باقی فیلم ادامه همین شعر است که درخت با جنگل سخن بگوید و علف با صحرا و ستاره با کهکشان و این گونه باقی فیلم با ریتم و لحن و روایتی شاعرانه و سمبلیک دنبال می‌شود.

فیلم رازی محبی صفحه‌ای پررنگ از دفتر تازه‌ای است که در سینمای افغانستان گشوده شده است، سینمایی که شاعرانگی و نمادگرایی و جهان وطنی به آن چهره‌ای برجسته داده است و هر روز می‌رود که مثل باقی هنرهای تازه در افغانستان تازه بدرخشد و بدرخشد و شکی نیست که به جهان خود را به زودی اثبات خواهد کرد.

شاید فیلم خالی از امکان ایراد گرفتن هم نباشد. تدوین فیلم یا در حقیقت تدوین این همه رنگ و مفهوم و چه بسا تطبیق دادن با آنچه کارگردان در ذهن داشته است.خیلی می توانست بهتر باشد.

مثلا شروع فیلم فرم دایره مانند فیلم را ناقص می کند. به این می توان نارسایی موسیقی متن، به خصوص در توالی های گیج کننده سماع ها را نیز اضافه کرد.حکومت مطلق موسیقی ایرانی در فیلم این تداعی را می رساند که گویی صوفی گری و جستجوی عرفانی مقید به ایران است.حال آنکه مشخص است،موسیقی عرفانی و خانقاهی در دیگر کشور ها، به شمول خود افغانستان که کشور فیلمساز ماست رونق و قدرت و وسعت بیشتری دارد.

شعر فارسی با طعم ایتالیایی ، نقدعلی کریمی بر فیلم مرا فریاد کن

2010-10-18T11:27:00.000-07:00

فلم جدید رازی محبی بنام «گریدامی» (2010) که احتمالاً می شود آنرا «صدایم کن» ترجمه کرد، قرار است به زودی به نمایش عمومی در بیاید. این فلم که امسال در یکی از بخشهای جشنواره بین المللی فلم ونیز هم شرکت کرده بود، روایتی است از زنده گی مهاجرین مقیم ایتالیا و مشکلاتی که آنها در برخورد با فرهنگ جدید روبرو هستند. البته قصه ی فلم به این ساده گی که گفتم نیست.

رازی محبی پیش از اینکه در اواخر دهه 70 خورشیدی به سینما روی بیاورد یک نقاش و شاعر بود. او تا هنوز شعر می سراید و نقاشی میکند. این دید و دریافت شاعرانه در تمام آثار سینمایی او حضور دارد، چه در فلمهای کوتاهی که در کابل می ساخت و چه در نخستین فلم بلند داستانی اش که جدیداً در ایتالیا ساخته است. این فلم که نام اولیه ی آن «سیب، انار، آبی» بود داستان عاشقانه-شاعرانه یی است که در پسزمینه ی زنده گی چند مهاجر کارگر در حومه ی شهرکی در ایتالیا اتفاق می افتد. حوادث داستان بیشتر روی زنی می چرخد بدون نام که نقش آنرا گیلدا شاهوردی بازیگر ایرانی الاصل فرانسوی ایفا کرده است. خانم شاهوردی پیش از این در فلم «خاکستر و خاک» (عتیق رحیمی، 2003) ظاهر شده بود و تازه گی به عنوان رییس جدید مرکز فرهنگی فرانسه در کابل موظف شده است.

زن همراه با شوهر جوان و طفل خردسالش یکجا زنده گی میکند. زن و شوهر هر دو انسانهای خیالاتی و شاعر مسلک هستند، ولی برخلاف مرد که در یک کارخانه ذوب آهن کار میکند، زن هیچ کاری نمی کند و بیشتر زنده گی رها از قید و قیودات را ترجیح می دهد. در قسمت های اول فلم ما شاهد شکل گیری یک مثلث عشقی بین زن، شوهرش و مرد سومی هستیم که زن را در برابر دیدگان شوهرش می بوسد. شب درخانه وقتی شوهر می پرسد: «تو آن مرد را دوست داری؟» زن بدون اینکه به طرف او نگاه کند می گوید: «او را دوست دارم همانطور که شاید تمام مردان را، او را دوست دارم همانطور که شاید رقص را و مردان سر بریده را».

همانطور که از دیالوگ بالا می شود فهمید، فلم «صدایم کن» در تداوم دیگر آثار رازی محبی، شعری است که در قالب سینما روایت شده است. از ابتدا تا انتهای فلم برخورد کارگردان با آدمها و اشیاء فلمش، برخورد شاعرانه است. او به اشیاء جان میدهد و طوری مثلاً از یک سیب فلمبرداری میکند که گویا از یک کودک فلم می گیرید. اگر به امید تماشای یک فلم درام سینمایی به دیدن این فلم بروید ناامید می شوید. از ابتدا باید بپذیرید که قرار است فلمی را ببینید که آکنده از تصاویر سمبولیکی است که از فرهنگ های مختلف شرقی و غربی گرفته شده و در تمام فلم نماهای طولانی، آرام و کم حرکتی را می بینید که به هیچ وجه بیننده ی عادی را به هیجان نمی آورد. تصاویر فلم، میزانسن، و دیالوگهایی که بین بازیگران رد و بدل می شود، گاه تا آنجا پیش می رود که بیننده فکر میکند در حال تماشای یک ویدیوآرت است و نه یک فلم بلند داستانی. روایت رازی محبی از زنده گی تکه پاره مهاجرین مقیم ایتالیا، آمیزه یی است از واقعیت و خیال، صوفیزم و سورریالیزم، عشق و رنج و در نهایت شعر و اندیشه.

در این فلم غیر از یک چادر برقع آبی که در اواخر فلم ظاهر می شود هیچ عنصر افغانی دیگری به چشم نمی آید. ولی عناصر آشنای شعر فارسی را میتوان در سراسر فلم حس کرد؛ از سیب و انار و شراب سرخ گرفته تا طبیعت و کودک و شعر حافظ. این نمادهای فارسی در برابر نمادهای زنده گی اروپایی قرار داده شده است که در این فلم بیشتر در تصاویر کارخانه ها و ماشینهای غول پیکر و دستگاه ذوب آهن و بروکراسی دولتی نمود یافته اند.

سهیلا محبی خانم رازی محبی در این فلم به عنوان دستیار کارگردان حضور دارد. خانم محبی که در کنار اینکه خود یک فلمساز خوب است از استعداد بالایی در مدیریت پروژه های سینمایی برخوردار است، بدون شک نقش او در تحقق یافتن این پروژه انکارناشدنی است. اما تحسین مرا بیش از همه محمد خادم حیدری برانگیخت. با دیدن برخی فلمهای کوتاهی که محمد خادم در کابل تصویربرداری کرده بود به استعداد و درک بصری او متوجه شده بودم. اما با تماشای «صدایم کن» مطمین شدم که آقای خادم در هنر تصویربرداری در حال رسیدن به پختگی است. بدون شک پروژه ی صدایم کن که غیر رازی و سهیلا و خادم، دیگر عوامل آن همه از سینماگران حرفه یی ایتالیا بودند، پروژه ی بزرگ و بااهمیتی به حساب می آید؛ و زمانیکه خادم موفق شده است تصویری ارایه بدهد که مطابق استنداردهای تکنیکی سینمای ایتالیا است، باید به او تبریک گفت: کمپوزیشن های حساب شده، حرکت های بی عیب و رنگ و نور دلنشین، زیبایی پست کارتی به برخی از تصاویری می دهد که خادم در این فلم آفریده است.

در میان فلمسازان مهاجر افغان محبی ها یکی از موفق ترین ها بوده اند. رازی توانسته است طی اقامت چهار ساله اش در ایتالیا در کنار فراگیری زبان ایتالیایی به کار سینمایی هم بپردازد. او قبل از این فلم چندین فلم کوتاه از جمله «در قلمرو نیستی» (2009) را ساخته است که آن هم بیشتر موضوع آن ایتالیایی است تا افغانی. گذشته از فلمسازی او همراه با سهیلا در یک آکادمی فلم در شهر ترنتو مشغول تدریس در ورکشاپهای سینمایی است. این ورکشاپ ها که دوره های نه ماهه هستند برای افراد جوان برگزار می شوند و در پایان دوره از هنرجویان خواسته می شود که هر کدام یک فلم کوتاه ویدیویی بسازند. در کنار این همه، رازی در یکی از دانشگاه های ایتالیایی در رشته جامعه شناسی نیز تحصیل می کند.

در این فلم 60 دقیقه یی که از سوی اداره مهاجرت دولت ایتالیا حمایت مالی شده است، در کنار هر چیز دیگری رازی محبی را می بینیم که توانسته است موفقانه خود را با زنده گی و فرهنگ اروپایی وفق بدهد. او موفق شده است با تکیه به زبان فارسی و تجارب افغانی اش، روح شرقی را در کالبد اروپایی بدمد و زیبایی نوینی را از طریق فلمهایش برای مخاطبان ایتالیایی ارایه کند؛ چیزی که شاید به شود آن را شعر فارسی با طعم ایتالیایی خواند

علی کریمی

نمایش فیلم مرا فریاد کن در شصت و هفتمین فستیوال بین المللی سینما در ونیز

2010-10-14T04:20:00.000-07:00

فیلم مرا فریاذ کن در روز 11 سپتامبر در سالن پزینتتی جشنواره ونیز به نمایش در آمد . نویسنده ایتالیایی ، روبرتو مزیرو نقدی بر فیلم نوشته است که با کلیک در اینجا می توانید آن را مطالعه کنید .

تریلر فیلم مرا فریاد کن

2010-08-30T02:42:00.000-07:00

فیلم داستانی "مرا فریاد کن " ، "سیب ، انار آبی " حدود 9 ماه پیش در ایتالیا تصویر برداریش به اتمام رسیده و روز یازدهم سپتامبر نمایشی در بخش جایزه اول شهر ونیز در جشنواره ونیز خواهد داشت .

برای دیدن تریلر ، لطفا اینجا را کلیک کنید

کارگردان ، نویسنده فیلم نامه و مونتاژ: رازی محبی

مدیر فیلم برداری: محمد حیدری

صدابردار :دیگو موزر

دستیار اول و برنامه ریز: سهیلا محبی

دوره آموزشی 9 ماهه سینما در ترنتو

2010-08-30T02:32:00.000-07:00

مدت دوسال است که در ترنتو دوره های آموزش سینما برگزار می کنیم . و در پایان هر دوره هر کدام از شرکت کنند گتن فیلم کوتاهی می سازد . تمرکز این دوره بر ساخت فیلم های کوتاه دیجیتال است . با کلیک در اینجا می توانید تریلر یکی از این فیلم ها را ببینید .

این هم لینک مدرسه تاتر و سینمایی است که کلاسها با هماهنگی آنها در شهر ترنتو - ایتالیا برگزار می شود .

هشت فیلم کوتاه داستانی برای یک مدرسه در ایتالیا

2010-08-30T02:23:00.000-07:00

تریلر هشت فیلم کوتاه که برای مدرسه ای در ترنتو ساخته ایم .ساخت فیلم ها در چهارچوب یک پروژه آموزش سینما برای بچه ها انجام شد و هدفش معرفی سینما به عنوان ابزاری برای ارتباط و قصه گویی بود . فیلم ها در دو نوبت روز 29 مارس در ترنتو ، سینمای رم به نمایش در آمدند . برای مشاهده تریلر لطفا اینجا کلیک کنید

فیلم بلند داستانی سیب،انار آبی

2010-04-21T13:58:00.000-07:00

پشت صحنه فیلم بلند داستانی سیب ، انار ،آبی را با کلیک در اینجا ببینید

فیلم بلند داستانی که در استان ترنتینو ایتالیا تصویر برداری کرده ایم و مونتاژآن تا یک ماه دیگر تمام می شود

کارگردان: رازی محبی

دستیارکارگردان:سهیلا محبی ، منویل کوزر

تصویر بردار: محمد حیدری

مونتاژ:رازی و سهیلا محبی،میکل موزر

صدابردار: دیگو موزر

بازیگران اصلی: گیلدا شاهوردی،یکوبو مورینللی ، رزا تپیا

trailer of Reame del nulla , Directed by Razi Mohebi

2009-07-28T10:33:00.000-07:00

Trailer of Reame del Nulla.
تریلر فیلم پشت هیچستان به کارگردانی رازی محبی

2009-07-28T10:25:00.000-07:00

Dear friendsOur film , Reame del Nulla , will be presented in Mostra Internazionale d'Artecinematografico di Venzia 66, ( Venice international film festival ), we would like to thanks whole of them whom participated in directing the film , producer(CINFORMI), crew and actors ,the projection will be held at 3 September at Venice and 4 September at Venice mestre .Again thanks from all of you.'

Reame del Nulla a Mostra Internazionale d'Arte Cinematografica a Venezia:I mieie cari amici, tutti colori che hanno partecipato per realizzarle con immensa serenità e presenza , sono contento per il viaggio del NOSTRO film di Venezia.LE PROIEZIONI : IL 3 SETTEMBRE ALLA MOSTRA, SALA PASINETTI DEL PALAZZO DEL CINEMA, IL 4 SETTEMBRE E A MESTRE CENTRO CULTURALE CANDIANI .

دوستان عزیزم ، فیلمی که به تازگی در ترنتو ساختیم در شصت و ششمین دوره جشنواره ونیز شرکت خواهد کرد . نمایش فیلم در شهر ونیز در روز سوم سپتامبر در سالن اصلی جشنواره و در روز چهارم سپتامبر در شهر مستره ونیز در مرکز فرهنگی کاندیانی برگزار خواهد شد.از همه دوستانم که برای ساختن این فیلم همراهیم کرد ه اند سپاسگزارم.

2009-03-08T04:18:00.000-07:00

مدتی است که در حال انتخاب بازیگر برای فیلم داستانی خانه ای در آسمان ، هستیم. هفته پیش تهیه کننده فیلم ، استانداری ترنتو ، تصمیم گرفت یک آگهی در روزنامه برای انتخاب بازیگرمنتشر کند. همان روز از مجرای خواننده ای به اسم مستعار ، موضع گیری درباره ساخت فیلم توسط گروهی غیرایتالیایی با محوریت موضوع مهاجرت آغاز شد ، و متنی در مخالفت با ساخت فیلم در روزنامه به چاپ رسید که آشکارا حاوی آرای حزب به شدت محافظه کار ایتالیاست

.به هر حال تصویربرداری تا دو هفته دیگر آغاز خواهد شد
کارگردان و طرح فیلم نامه : رازی محبی
دستیارکارگردان و فیلم نامه : سهیلا محبی

تصویر بردار: محمد حیدری

2008-12-10T12:32:00.000-08:00

زکیه زکی

پس از شوک کشته شدن زکیه زکی ، خبر نگار و فعال حقوق زنان ، تصمیم گرفتیم فیلم مستندی از او و از آنچه پس از مرگش اتفاق می افتد ، بسازیم. از رادیو صلح ، ازپسر کوچکش که همسن پسر ماست واز سکوت دولت افغانستان و عدم پیگری عاملان فاجعه

یک نسخه دو و نیم دقیقه ای از فیلم را برای تلویزیون فرانسوی فرانسه 24 تدوین کردیم وپخش شد

ادامه فیلم در مرحله تدوین است . صبر می کتیم تا ببینیم سکوت خشک و بی تفاوت دولت افغانستان ،کجا ختم می شود

تصویربرداری :رازی محبی

تدوین :سهیلا محبی

کارگردانی : سهیلا و رازی

2008-12-10T08:59:00.000-08:00

مزدور عاشق ، سرور

مستندی درباره زندگی سرور، کشاورزی زحمت کش و مهربان است که در میدان وردک کار می کند . خانواده سرور از ده زنگی در مرکز افغانستان هستند و سرور از کودکی به جلدیز آمده است تا کارکند و چرخ زندگی را بچرخاند . سرور آرزو دارد با دختری که دوستش دارد ازدواج کند اما هرسال اتفاقی می افتد و تمام پول پس اندازش خرج می شود ، یک سال مادر بزرگ می میرد ، یک سال پدر ، یک سال برادر کوچکش عاشق می شود و زن می گیرد ... و سرور می ماند و کار و شبهای طولانی جلدیز

لطفا برای مشاهده تریلر اینجا را کلیک کنید

تهیه کننده : رازی محبی

تصویر بردار :محمد رضا انتظار

کارگردانی و تدوین : رازی محبی

دستیار کارگردان : زکی میرزایی

2008-12-10T08:32:00.000-08:00

IL GIOCO DEGLI SPECCHI

بازی آیینه ها

وید یویی درباره امکان گفتگو و ارتباط از مسیر کتاب ها . فیلم بر اساس فعالیتهای یک مرکز فرهنگی که هر سال کتابها و نویسندگان خارجی را معرفی می کند ، ساخته شده است . هر سال در ماه اکتبر بازی آیینه ها روایت های متفاوت آدمها را از زندگی بیان می کند

تصویر برداری ، کارگردانی و تدوین : رازی محبی

لطفا برای مشاهده تریلر اینجا را کلیک کنید

2008-12-10T08:08:00.000-08:00

تار، تاریاک ،زن

لالایی زیبای زن ترکمن امتداد تارهای قالین است و تلخی تریاک. مستند تار تریاک زن قصه کودکانی است که با تریاک می خوابند نا مادرشان رگه های زندگی را باسرخ ، سبزو سیاه گره بزند . کناره رود آمودریا زندگی می کنند و ما میهمان مهربانی و صفای زندگیشان بودیم . یک نسخه دو و نیم دقیقه ای از فیلم را برای تلویزیون فرانسوی آرته تدوین کردیم و پخش شد . اما هنوز تدوین نهایی فیلم انجام نشده است

کارگردانی و تصویر برداری : رازی و سهیلا محبی

2008-12-09T07:15:00.000-08:00

SOLO SILENZIO

تنها سکوت ، فیلم مستندیست که بر اساس زندگی سینمایی رازی ، در ایتالیا ساخته شده است . جدا از دو مصاحبه با رازی ، فیلم بر پایه آرشیو خانه فیلم رازی شکل گرفته است . ازپشت صحنه فیلمهای بلند داستانی که رازی در آنها دستیار کارگردان بوده چون : اسامه از صدیق برمک ، من صلح را دوست دارم از اوساوا ، خاک و خاکستر از عتیق رحیمی ، دزد دوچرخه از مرضیه مشکینی ، ستاره سرباز از کریستف دوپونفیلی ،بچه کابلی از برمک اکرم و فیلمهایی که رازی کارگردانی کرده است وهمچنین فیلم پنج عصر از سمیرامخملباف که رازی در آن بازیگر است

2008-12-09T05:46:00.000-08:00

سفر- اپیزود اول

فیلم مستند سفر در امتداد تصمیم من ورازی برای مکتوب کردن سفرهایمان شکل گرفت ، اولین اپیزود سفرمان به جنوب ایتالیاست ، منطقه زیبا بر فراز کوه و درجنوب شهر ناپلی ، بعد غاری هست که درآن سربازان جنگ جهانی اول به خاک سپرده شده اند ، نه چندان به خاک ، هنوز بعضی از تابوتها بازند و لایه ای خاک خاکستری بر غار ته نشین شده است ، کلیسای خالی ، آنتونیو ، دختری که هشتادسال پیش در غار زاییده شده ، سکوت پیرمرد بر سکوی خانه اش ، و ناقوس وناقوس

رازی فریاد بزن ، فریاد بزن

تصویربردارو تدوین :سهیلا محبی

2008-12-09T05:19:00.001-08:00

قالیبافان کوچک

در افغانستان دستان کوچک بسیاری با رد کردن تارها از میان پودها ، نان آور خانواده اند । فیلم داستانی کوتاه قالیبافان کوچک لحظاتی از زندگی خانواده پر جمعیتی در کابل را روایت می کند که قالین بافی نقش حیاتی برایشان دارد

لطفا برای مشاهده تریلر اینجا را کلیک کنید

کارگردان ،فیلمنامه:رازی محبی

دستیار کارگردان:امیر توکلی

تصویر بردار: سید رضا انتظار

تدوین : زکی میرزایی

مدت فیلم: سی دقیقه

مکان تصویربرداری :کابل-افغانستان

2008-12-09T05:05:00.000-08:00

رقص بر زمین بیمار

رقصیدن ،امتداد همه تکانهای زندگی است ،امتداد روزمرگی یا آفریدن ،دوست داشتن یا پژمرده بودن، رقصیدن عریانی روح است و تن است که اعتراف می کند

از نگاه گاوی که بر رودخانه خشکیده کابل به انتظار نوبت سلاخیش ایستاده است روایت می

کنم رقص مغشوش آدمهای روی پل رودخانه خشکیده را

برای مشاهده تریلر فیلم لطفا اینجا را لینک کنید

کارگردان ، فیلم نامه و تدوین : سهیلا محبی

دستیارکارگردان و تصویر بردار: رازی محبی

مدت فیلم :شانزده دقیقه

مکان تصویر برداری: کابل-افغانستان

2008-12-09T04:49:00.001-08:00

ورزش در افغانستان پس از سقوط طالبان

فیلم مستند گزارشی به تهیه کنندگی کمیته ملی المپیک افغانستان در باره چگونگی ورزش در

افغانستان پس از سقوط طالبان

لطفا برای مشاهده تریلر اینجا را کلیک کنید

کارگردان و تصویر بردار: رازی محبی

دستیارکارگردان و تدوین: زکی میرزایی

2008-12-09T04:31:00.000-08:00

بوی گندم ،گل سیب

مستند گزارشی سه اپیزودیست درباره وضعیت کشاورزی در ولایت میدان وردک ، در مرکز افغانستان

کارگردان: رازی محبی

دستیارکارگردان:یاوری

تصویر بردار: سید رضا انتظار

تدوین:زکی میرزایی

مدت فیلم :هر اپیزود چهل و پنج دقیقه

2008-12-09T04:08:00.000-08:00

کبوتر

چقدر فاصله هست بین من واولین واژه ای که دایی محمد ،جستجویش می کرده ؟ تنها شی لمس شدنی که از او برایم مانده ، یک لغت نامه فرانسه به فارسی در جلدی سبز است . همه پاریس را دنبال اولین واژه ات گشتم.... و

برای مشاهده تریلر فیلم لطفا اینجا را کلیک کنید

کارگردان، تدوین،فیلم نامه : سهیلا محبی

مدت فیلم :7 دقیقه

مکان تصویربرداری: پاریس-فرانسه

2008-12-09T03:43:00.000-08:00

VALLARSA

زندگی مدرن رابطه دستها را با اشیا بلعیده است . فیلم مستند کوتاه ولرسا ، نگاهی نوستالژیک به این رابطه گم شده دارد

لطفا برای مشاهده تریلر اینجا را کلیک کنید

تصویر برداری ، کارگردانی و تدوین :رازی محبی

مدت فیلم :3دقیقه

مکان تصویر برداری: ولرسا-ایتالیا

2008-12-09T03:29:00.000-08:00

BOROM KOUNDA

فیلم بخشی از زندگی روستاییان بروم کندا در نیجریه است . سالهاست که خشکسالی زندگی را برای مردم دشوار کرده است ، اما رقص هست و موسیقی و خواندن و خاک سرخ

تصویر بردار:ممدو

کارگردانی و تدوین : رازی محبی

مدت فیلم: 17 دقیقه

مکان تصویربرداری:نیجریه

2008-12-09T02:17:00.000-08:00

بسته قهوه ای

بسته قهوه ای ، فیلم کوتاه داستانی است که سرگذشت سربازی را روایت میکند که از جنگ بازگشته است و درکنار تیر چراغ برقی منتظر هیچ چیز و هیچ کس است . کودکی با بادبادک از پل رد می شود و سرباز انگیزه ای برای سفر در خودش پیدا میکند . همه آدمهای فیلم آیینه وار خود سرباز را منعکس می کنند . از آغاز و رفتن و کنده شدن تا برگشتن و دیگر نبودن

برای مشاهده تریلر فیلم لطفا اینجا را کلیک کنید

کارگردان، فیلم نامه و تدوین : سهیلا محبی

تهیه کننده : رازی محبی

دستیار کارگردان: رازی محبی

تصویر بردار : ملک شفیعی

مکان تصویر برداری: کابل-افغانستان

مدت فیلم : 32 دقیقه

فیلم بسته قهو ه ای در جشنواره فیلم مذهب امروز در ایتالیا شرکت کرده است و نمایشهای متعددی در فرانسه و ایتالیا داشته است

2008-12-09T02:01:00.001-08:00

گودی پران

فیلم کوتاه داستانی است درباره پسر بچه هایی که عاشق گودی پران بازی هستند ، و در حالیکه در حال تدارک دیدن مسابقه هستند ، طالبان، گودی پران بازی را حرام اعلام می کند . بچه ها تلاش میکنند با ارتباط برقرار کردن با پسر طالب ، که او هم عاشق بادبادک است ، برای آخرین بار بادبادک بازی کنند

برای مشاهده تریلر فیلم لطفا اینجا را کلیک کنید

کارگردانی ، فیلم نامه و تدوین :رازی محبی

دستیارکارگردان: محمدرضا انتظار

تصویر بردار:ملک شفیعی

دستیار تدوین:سید واقف حسینی

مکان تصویربرداری:کابل-افغانستان

مدت فیلم : 22 دقیقه

فیلم گودی پران در جشنواره های متعدد در اروپا و آسیا شرکت کرده است. از آنجمله جشنواره فیلم سه قاره در نانت فرانسه ،جشنواره فیلم برلین در آلمان ، جشنواره فیلم پوسان در کره جنوبی

2008-12-09T01:22:00.000-08:00

2008-12-08T09:23:00.000-08:00

زندان در آینه

زندان در آینه ، اولین فیلم کوتاهیست که در ایتالیا ساخته ایم . فیلم سرگذشت چهار نفر را روایت میکند که درآیینه ای زندانیند. هر شخصیت داستانی دارد

... گذشته ای ، عشقی و رنجی

در این فیلم کوشش کردیم که زندگی در اروپای امروز را از نگاه خودمان تصویر کنیم

برای مشاهده تریلر فیلم لطفا کلیک کنید

کارگردانان : رازی و سهیلا محبی

دستیار کارگردان:جویا مارانا

تصویر بردار :رازی محبی

مونتاژ:سهیلا محبی

فیلم نامه : رازی محبی

بازیگران : ماریو مارتینلی،مارتینا شینتز،رزا تپینا ،مانول کوزر و فیورنتزا استه

مکان تصویر برداری: ولرسا -ایتالیا

مدت فیلم : 21 دقیقه

RAZI FILM HOUSE

SocioCinema: proiezione dei cortometraggi e presentazione progetti futuri

APPLAUSI AL FILM PRODOTTO DAL CINFORMI

presentato a Venezia il "Reame del Nulla"

Gridami a Kabul

5 gugno 2011/ Cry me out

سینمای افغانستان در سال 1389

سینمای افغانستان در سال 1389؛ نه زیاد خوب و نه زیاد بد

آغاز پروژه سینما و جامعه شناسی در دانشگاه ترنتو - ایتالیا

فیلم کوتاه نامه ای به ناتاشا در جشنواره بولونیا

Lettera a Natasha è stato selezionato al concorso Visioni Italiane di Bologna

نمایشگاه نقاشی من در شهر ترنتو- ایتالیا

نقاشیهای من در نمایشگاهی در شهر ترنتو ایتالیا

مصاحبه رازی با تلویزیون ملی سوییس در راستای نمایشگاه عکسی از افغانستان 100 سال پیش

مصاحبه رازی با تلویزیون ملی سوییس ، در راستای نمایشگاه عکسی از خانواده اسکینازی از افغانستان 100 سال پیش ... از دقیقه 8 تا دقیقه16

مصاحبه رازی با تلویزیون ملی سوییس ، در راستای نمایشگاه عکسی از خانواده اسکینازی از افغانستان 100 سال پیش ... از دقیقه 8 تا دقیقه16

مصاحبه رازی با تلویزیون ملی سوییس ، در راستای نمایشگاه عکسی از خانواده اسکینازی از افغانستان 100 سال پیش ... از

دقیقه 8 تا دقیقه16

فیلم نامه "غسل در خون گوجه فرنگی " مقام دوم را کسب کرد

کارگران مهاجر بی مدرک در جالیزارها و مزارع جنوب ایتالیا باشد

ترجمه مقاله ای از قلم خانم آنا ونتزان ، ایران واسلام شناس و استاد دانشگاه نیویورک درباره فیلم مرا فریاد کن ( سیب ،انار،آبی)

Articolo di Anna Vanzan ( - Iranista e islamologa, scrittrice e docente, PhD - New York University.) di secondo film che abbiamo realizzato a Trento ,

Un afgano a Trento

BBC, 8 Ottobre 2010 Articolo scritto da Reza Mohammadi

نقد رضا محمدی ، نویسنده و شاعر افغانی مقیم لندن درباره فیلم سیب ،انار،آبی در بی بی سی

نقاش، نویسنده و فیلمساز

شاعرانگی

زنانی در چارمیخ

تفسیر شعر شاملو

شعر فارسی با طعم ایتالیایی ، نقدعلی کریمی بر فیلم مرا فریاد کن

نمایش فیلم مرا فریاد کن در شصت و هفتمین فستیوال بین المللی سینما در ونیز

تریلر فیلم مرا فریاد کن

دوره آموزشی 9 ماهه سینما در ترنتو

هشت فیلم کوتاه داستانی برای یک مدرسه در ایتالیا

فیلم بلند داستانی سیب،انار آبی

trailer of Reame del nulla , Directed by Razi Mohebi

مصاحبه رازی با تلویزیون ملی سوییس ، در راستای نمایشگاه عکسی از خانواده اسکینازی از افغانستان 100 سال پیش ... از
دقیقه 8 تا دقیقه 16

مصاحبه رازی با تلویزیون ملی سوییس ، در راستای نمایشگاه عکسی از خانواده اسکینازی از افغانستان 100 سال پیش ... از
دقیقه 8 تا دقیقه 16

دقیقه 8 تا دقیقه 16